Patron parafii

Adam Chmielowski urodził się w Igołomi, (wówczas powiat miechowski),  jako dziecko Józefy Borzysławskiej i Wojciecha Chmielowskiego, później  naczelnika carskiej komory celnej w Szczypiornie pod Kaliszem. Był  pierwszym dzieckiem w rodzinie, miał troje młodszego rodzeństwa  (Stanisława, Mariana i Jadwigę). Ze względu na specyfikę tamtego okresu,  ochrzczono go 28 sierpnia 1845 bez udziału księdza (tzw. chrzest z  wody). Dopiero 17 czerwca 1847 roku, w kościele Nawiedzenia Najświętszej  Marii Panny w Warszawie, dopełniono ceremonii chrztu.
25 sierpnia 1853 roku rodzina utraciła ojca.

Po jego śmierci Adam  otrzymał stypendium rządowe i wyjechał do szkoły w Sankt Petersburgu,  gdzie w 1855 r. rozpoczął edukację w Korpusie Kadetów. Od 1858 r., po  przeprowadzce do Warszawy, kontynuował naukę w Gimnazjum Realnym Jana  Pankiewicza. W 1861 r. podjął studia w Instytucie Politechnicznym i  Rolniczo-Leśnym w Nowej Aleksandrii (Puławy), gdzie poznał i  zaprzyjaźnił się z wybitnym malarzem Maksymilianem Gierymskim.

Po śmierci matki (28 sierpnia 1859 roku) dzieci przekazane są opiece  siostry męża – Petroneli Chmielowskiej. Adam kontynuuje naukę w  Instytucie Politechnicznym w Puławach. W tym okresie włączył się w  działalność konspiracyjną.

Powstanie Styczniowe

Po wybuchu powstania styczniowego w 1863 r. Adam Chmielowski przyłącza  się do niego. Walczy kolejno w oddziałach Leona Frankowskiego(walczył  pod Kurowem) i Mariana Langiewicza. Po wygranej bitwie pod Grochowiskami  przeszedł z oddziałem Langiewicza do Galicji. Tu wzięty do niewoli  przez Austriaków, został wywieziony do Ołomuńca na terenie ówczesnej  monarchii habsburskiej. Wykorzystując sprzyjającą okazję zbiegł w maju  1863 r., przedostał się do kraju i włączył ponownie do walk  powstańczych.

Bojowy szlak Adam Chmielowski zakończył 30 września 1863 r., kiedy to  jego powstańczy oddział, dowodzony przez płk.Zygmunta Chmieleńskiego  stoczył przegraną bitwę pod Mełchowem (powiat częstochowski), a on  ciężko ranny w nogę trafił powtórnie do niewoli. Po wykonanej w  prymitywnych warunkach amputacji lewej kończyny, jego dalsze leczenie  odbywało się w szpitalu w Koniecpolu. Zagrożony nasilającymi się  represjami wobec powstańców, za staraniem rodziny, wydostał się z  niewoli i w maju 1864 r. trafił do Paryża. Tu dzięki pomocy finansowej  od Komitetu Polsko-Francuskiego mógł poddać się dalszemu leczeniu i  otrzymał gutaperkową, najlepszą w tym czasie protezę. Po ogłoszeniu  amnestii w 1865 r. powrócił do Warszawy.

Droga do świętości

W Warszawie Adam rozpoczyna studia malarskie, które musi przerwać z  powodu sprzeciwu rady opiekuńczej, od której jest uzależniony (powołano  ten organ po śmierci obojga rodziców). Wyjechał na studia politechniczne  do Gandawy. Po roku rozpoczął naukę na akademii sztuk pięknych w  Monachium. Tam zaprzyjaźnił się z wieloma sławnymi artystami  (Stanisławem Witkiewiczem, Józefem Chełmońskim, Aleksandrem Gierymskim,  Leonem Wyczółkowskim i innymi). Wiele malował i wysyłał swoje obrazy na  wystawy do Polski. Z tego okresu życia pochodzą pierwsze obrazy o  tematyce religijnej, na przykład Wizja św. Małgorzaty, oraz  najsłynniejszy religijny obraz Chmielowskiego Ecce Homo, który obecnie  znajduje się w Krakowie w prezbiterium kaplicy sióstr Albertynek pw.  Ecce Homo. Dorobek Adama Chmielowskiego to 61 obrazów olejnych, 22  akwarele i 15 rysunków. Do najbardziej znanych prac należą m.in. Po  pojedynku, Cmentarz, Dama z listem, Zachód słońca.

Wraz z namalowaniem obrazu Ecce Homo we wnętrzu Adama Chmielowskiego  nastąpił przełom. 24 września 1880 roku wstąpił do Zakonu Ojców Jezuitów  w Starej Wsi. Po roku zrezygnował z powodu depresji i silnego załamania  nerwowego. Spokój odnalazł dopiero w regule Zakonu św. Franciszka z  Asyżu. W roku 1884 osiadł w Krakowie, przy ulicy Basztowej 4, gdzie  dalej malował, ale zaangażował się coraz bardziej w opiekę nad  nędzarzami i bezdomnymi. Po pewnym czasie porzucił całkowicie malarstwo,  poświęcając się pomocy ubogim. Mieszkał w ogrzewalni miejskiej przy ul.  Skawińskiej na Kazimierzu razem z bezdomnymi, alkoholikami i  nędzarzami. 25 sierpnia 1887 roku w Kaplicy Loretańskiej kościoła Ojców  Kapucynów w Krakowie Adam Chmielowski przywdział szary habit III Zakonu  św. Franciszka i od tej pory znany jest jako brat Albert. Śluby zakonne  złożył rok później, 25 sierpnia 1888. Dał początek założonemu przez  siebie Zgromadzeniu Braci Albertynów. W 1891 roku założył Zgromadzenie  Sióstr Albertynek. W Krakowie prowadził przytułek, w którym mieszkał  razem z ubogimi. Z czasem powstawały nowe ośrodki m.in. we Lwowie,  Tarnowie, Zakopanem. Po zachorowaniu na raka żołądka, 23 grudnia 1916  roku przyjął sakrament chorych, a 25 grudnia 1916 roku zmarł w opinii  świętości. Miał wtedy 71 lat. Pochowany został na Cmentarzu Rakowickim. W  1938 roku otrzymał (pośmiertnie) Wielką Wstęgę Orderu Odrodzenia  Polski. Bezpośrednią przyczyną jego śmierci było zamiłowanie do palenia.  Będąc jeszcze w wieku młodzieńczym, przypadkowo połknął cygaro, co  wywołało efekty uboczne w jego organizmie. Do końca życia nie rozstawał  się z papierosem.

W dniu 15 września 1932 przeprowadzona została ekshumacja szczątków i  ponowne złożenie ich w metalowej trumnie. Po zakończeniu wojny, w 1946  roku kardynał Adam Sapieha rozpoczął proces informacyjny trwający do  1950 roku. W trakcie procesu 31 maja 1949 ponownie ekshumowano szczątki  Brata Alberta i złożono je w kościele Ojców Karmelitów Bosych. Dnia 15  września 1967 kardynał Karol Wojtyła rozpoczął proces apostolski, a w  styczniu 1977 papież Paweł VI wydał dekret o heroiczności cnót  przyszłego świętego. W dniu 22 czerwca 1983 roku, podczas mszy św. na  krakowskich Błoniach papież Jan Paweł II ogłosił Brata Alberta  Chmielowskiego błogosławionym, a następnie 12 listopada 1989 roku,  podczas kanonizacji w Rzymie – świętym. Jego doczesne szczątki znajdują  się obecnie pod ołtarzem w kościele Ecce Homo (od 1997 r. – sanktuarium)  na Prądniku Czerwonym w Krakowie. W kalendarzu liturgicznym dla  diecezji polskich obowiązkowe wspomnienie św. Alberta Chmielowskiego,  zakonnika, przypada 17 czerwca (w diecezji sosnowieckiej, której jest on  głównym patronem, obchód ten ma rangę uroczystości).